رسانه ها :

1- دو ماه و يک هفته قبل از نگارش اين چند سطر ( که معلوم نيست چه وقت منتشر شود ) در جلسه اي که داشتيم بر اثر يک اشتباه مضحک ، تمام ظرفيت سالن به مدعوين تخصيص يافت و حدود 50 خبرنگار دعوت شده عملا بدون صندلي ماندند ، آن لحظه وقتي خبرنگار خبرگزاري * تهديد کرد : آبروي بر باد رفته تان را فردا در گزارشم بخوانيد ! " کسي هيچ ارزشي براي حرفش قائل نشد .

2- وقتي تذکرات دوستانه و تلفني ام به مدير عامل * کارساز نشد موضوع را به راديو کشاندم ، گرچه صحبت هاي من پخش نشد و تنها دفاعيات ( واگويه هاي ) روابط عمومي  روز دوشنبه ( بعد از 9 روز پخش شد ) ولي باز هم در عمل هيچ تاثيري مشهود نبود .

3-اينبار دست به دامان روزنامه * شدم . يک ستون کامل و با امضاي مستعار ولي با ذکر همه جزئيات و انصافا با ارائه راه حل براي مشکلات . چند روز بعد اولين تغييرات را ديدم .

پي نوشت : همه ي اين نوشته ها ، به بهانه اولين مصاحبه اينترنتي راه دورم با خانم دکتر م – ب  در لس آنجلس هست .  از اين مصحابه لذت نبردم . گفتگو يعني هنر پاسخ دادن فوري و ماهرانه را داشته باشم نه اينکه ايميل بزنند و ايميل بزنيم !!