اشاره : به پیشنهاد یکی از دوستان عزیز نوشته زیر را برای ارائه مشترک به صورت شفاهی در یکی از دروس دانشگاهی اش تهیه کردم . البته تعهد اخلاقی واجب میدارد اعلام کنم این نوشتار تنها حاصل 2-3 ساعت کار با کیبورد است . و از لحاظ ارجاع به منایع علمی ، هنوز نیازمند ویرایش است . به هر حال قسمتی از مقدمه پیش نویس آنرا ملاحظه مینمایید .

نقد ی بر وبلاگ نویسی پارسیان

از حدود ده سال پیش که اینترنت به صورت بسیار محدود وارد ایران شد و یا بنیاد علمی ( مرکز تحقیقات فیزیک نظری ) آنرا به ایران آورد تا امروز ، این پدیده دچار تحولات عظیم در کارکردها و نقش ها شده است .

آنروز ها برای استفاده از سرویس های چت سایت های محدود ادارات لازم بود علاوه بر اینکه حتما از وابستگان درجه یک کارکنان آن اداره بودید کپی از شناسنامه را نیز ارائه میکرديد ! هنوز مسنجری نبود و هنوز تنها پست الکترونیکی کاربران محدود به  گزینه های انگشت شمار بود . اکثر دانشگاهها از اتصال Dial Up  استفاده میکردند و تعداد خطوط برخی دانشگاههها به حدود 100 خط می رسید .

استاد درس " مهندسی اینترنت"  ، ( که اگر برای بورسیه به امریکا رفته باشند خدا حفظشان کند ) در خاطره ای میگفت: گاهی برای اتصال به اینترنت و به دلیل اشغالی خطوط مجبور بودیم تا 3 ساعت منتظر بمانیم و تک تک خطها چک مکنیم .

ایتنترنت با همه معایب و منافعی که نصیب پارسیان کرد تنها یک نقش آنرا در این نوشتار به نقد میکشیم .

توسعه فرهنگ نوشتاری ایرانیان :

هر چند به گواه آثار باقی مانده از سده های پیشین ، ملت ما ملتی مکتوب اندیش هستند اما این راه را در سالهای اخیر هرگز به خوبی دنبال نکردیدم .

ابتدا رادیو وارد کشور شد و پس از آن مجلات

ما نسل جدید ( شاید حالا دیگر چندان جدید نباشیم ) طرفدار ماجراهای شفاهی هستم تا کتبی

حوصله کتاب خواندن نداریم

روزنامه هایمان ( به جز دوره دوم خرداد آنهم لاید به دلیل جو شفاهی اخبار ) چندان پرخواننده نیستند . ( چندان : به معنای مقایسه با کشوری نظیر کشورهای جنوب شرقی آسیا و به نسبت جمعیت )

کتابهایمان به سختی 2000 – 3000 تیراژدارند ...